ภาพรวม
เทคนิคลงรักเครื่องเขินถอดแบบผอหยางเป็นรายการมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมตัวแทนระดับชาติของจีน เริ่มขึ้นในสมัยฮั่น พัฒนาในสมัยหมิงและชิง และได้รับการขึ้นบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมระดับชาติชุดที่สามในปี 2011[1][2]
ลักษณะเด่น
ชิ้นงานขึ้นชื่อเรื่องน้ำหนักเบา แข็งแรง และมีความเงางามอย่างเรียบขรึม เทคนิคนี้ได้รับเหรียญทองจากงานแสดงสินค้านานาชาติปานามา และได้รับการขนานนามร่วมกับเครื่องเคลือบจิ่งเต๋อเจิ้นและเครื่องลงยาปักกิ่งว่าเป็น “สามสมบัติงานหัตถกรรมดั้งเดิมของจีน” ผลงานมีการส่งออกไปต่างประเทศ[1]