ชีวประวัติ
จ้าว หยวนเริ่น (赵元任; 3 พฤศจิกายน 1892–24 กุมภาพันธ์ 1982) มีชื่อรองว่าอี้จง มีบรรพบุรุษจากหยางหู มณฑลเจียงซู (ปัจจุบันคือฉางโจว) และเกิดที่เทียนจิน[1] ปี 1910 เขาได้รับทุนไปศึกษาต่อในสหรัฐฯ เข้าเรียนคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์และสำเร็จการศึกษาในปี 1914 จากนั้นศึกษาปรัชญาที่ฮาร์วาร์ดและได้รับปริญญาเอกในปี 1918 เขากลับจีนในปี 1920 และสอนที่มหาวิทยาลัยชิงหวา นอกจากนี้ยังเป็นล่ามให้เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์ระหว่างการเดินทางบรรยายในจีน โดยร่วมเดินทางไปหลายพื้นที่และถ่ายทอดคำบรรยายเป็นภาษาถิ่นท้องถิ่น ระหว่างปี 1925–1929 เขาเป็นอาจารย์ประจำสถาบันวิจัยจีนศึกษาแห่งชิงหวา ร่วมกับหวัง กั๋วเหวย เหลียง ฉี่เชา และเฉิน อินเคอ ซึ่งได้รับการเรียกว่า “อาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่” หลังปี 1938 เขาสอนในสหรัฐฯ เป็นเวลานาน ทั้งในฐานะศาสตราจารย์รับเชิญที่เยล อาจารย์บรรยายที่ฮาร์วาร์ด และศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน ตั้งแต่ปี 1947 เป็นศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ และเกษียณในปี 1965 เขาได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมภาษาศาสตร์แห่งอเมริกาในปี 1945 และสมาชิกสถาบัน Academia Sinica รุ่นแรกในปี 1948 เขาเสียชีวิตที่เคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ในปี 1982 ขณะอายุ 90 ปี[2]
ผลงานทางวิชาการ
จ้าวเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานภาษาศาสตร์จีนสมัยใหม่ และได้รับการขนานนามว่า “บิดาแห่งภาษาศาสตร์จีน” เขาศึกษาวรรณยุกต์จีนด้วยวิธีสัทศาสตร์เชิงทดลอง และสำรวจระบบเสียงของภาษาถิ่นจำนวนมากอย่างเป็นระบบ รวมถึงภาษาถิ่นอู๋และกวางตุ้ง เขาเป็นผู้นำการออกแบบระบบถอดเสียงกว๋อยฺหวี่ล่อหม่าเจื้อ ซึ่งสภามหาวิทยาลัยประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1928 เขาแปลผลงาน Études sur la phonologie chinoise ของแบร์นฮาร์ด คาร์ลเกรนร่วมกับหลัว ฉางเผยและหลี่ ฟางกุ้ย และตีพิมพ์งานวิจัยจำนวนมากด้านไวยากรณ์ ภาษาถิ่น และระบบเสียงจีน เขาพูดได้ 8 ภาษาและภาษาถิ่นจีน 33 แบบ อีกทั้งแต่งเพลงและแปลงานวรรณกรรม เช่น อลิซในแดนมหัศจรรย์[2]
ข้อมูลพื้นฐาน
- เกิด: 3 พฤศจิกายน 1892[1]
- เสียชีวิต: 24 กุมภาพันธ์ 1982[1]
- สถานที่เกิด: นครเทียนจิน[1]