สถานที่
ท่าอากาศยานฮัมบูร์ก (Bahnhof Hamburg Flughafen)
สถานีท่าอากาศยานฮัมบูร์ก (Airport) เปิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2008 พร้อมทางรถไฟชานเมืองสู่ท่าอากาศยานยาว 2.6 กม. เป็นสถานีปลายทางสองรางของสาย S1 ของ S-Bahn ฮัมบูร์ก
บุคคล / สถานที่ / เหตุการณ์ / องค์กร / ผลงาน / แนวคิด
เส้นทาง สถานี และการเดินรถของรถไฟแห่งชาติ รถไฟระหว่างเมือง และรถไฟความเร็วสูง
สถานที่
สถานีท่าอากาศยานฮัมบูร์ก (Airport) เปิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2008 พร้อมทางรถไฟชานเมืองสู่ท่าอากาศยานยาว 2.6 กม. เป็นสถานีปลายทางสองรางของสาย S1 ของ S-Bahn ฮัมบูร์ก
สถานที่
สถานีท่าอากาศยานโคโลญ/บอนน์ เปิดเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2004 เป็นสถานีอุโมงค์ยาว 420 ม. มีราง 4 ราง ลึกใต้ดิน 18 ม. ที่รถ ICE, S-Bahn และรถระดับภูมิภาคให้บริการท่าอากาศยานโคโลญ/บอนน์
สถานที่
สถานีกลางชตุทท์การ์ท เปิดปี 1922 เป็นสถานีปลายทางมีราง 16 ราง ผู้โดยสารราว 300,000 คนต่อวัน; กำลังปรับปรุงเป็นสถานีผ่านใต้ดินตามโครงการ Stuttgart 21
สถานที่
สถานีกลางแฟรงก์เฟิร์ต เปิดปี 1888 มีรางบนดิน 25 ราง เป็นหนึ่งในสถานีปลายทางที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป และมีผู้โดยสารราว 460,000 คนต่อวัน เป็นสถานีระยะไกลที่คึกคักเป็นอันดับสองของเยอรมนี
สถานที่
สถานีท่าอากาศยานดึสเซิลดอร์ฟ เปิดเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2000 เป็นหนึ่งในสถานีระยะไกลสองแห่งของเมือง ตั้งอยู่บนทางรถไฟความเร็วสูงโคโลญ–ดึสบวร์ค และเชื่อมกับอาคารผู้โดยสารด้วยรถไฟลอยฟ้าอัตโนมัติ SkyTrain
สถานที่
สถานีกลางไลพ์ซิช เปิดปี 1915 มีพื้นที่ก่อสร้าง 83,640 ตร.ม. เป็นสถานีปลายทางที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปเชิงพื้นที่ มีรางชานชาลา 23 ราง เชื่อมกับอุโมงค์ S-Bahn (City-Tunnel) ใต้ใจกลางเมือง
สถานที่
สถานีกลางมิวนิก เริ่มเดินรถครั้งแรกในปี 1839/1849 มีรางบนดิน 32 ราง อุโมงค์ S-Bahn 2 ราง และสถานีรถไฟใต้ดิน 2 แห่ง เป็นหนึ่งในสถานีศูนย์กลางที่สำคัญที่สุดของเยอรมนี มีผู้โดยสารราว 400,000 คนต่อวัน
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 50 เป็นสาย ICE ตะวันออก–ตะวันตกเพียงสายเดียวของเยอรมนีกลาง วิ่งด้วยความถี่ทุกสองชั่วโมงจากเดรสเดินผ่านไลพ์ซิช เออร์ฟวร์ท และแฟรงก์เฟิร์ตอัมมัยน์ไปวีสบาเดิน
สถานที่
สถานีมารีเอินพลัทซ์มิวนิก แล้วเสร็จปี 1971 ตัดผ่านใต้มารีเอินพลัทซ์ ระหว่างสายหลัก S-Bahn กับสาย U3/U6 มีจุดสูงสุดผู้เปลี่ยนเส้นทางราว 24,400 คน เป็นหนึ่งในศูนย์กลางสำคัญของ MVV
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 12 วิ่งด้วยความถี่ทุกสองชั่วโมงจากเบอร์ลินผ่านว็อลฟส์บวร์ค เกิททิงเงิน คัสเซิล-วิลเฮ็ล์มส์เฮอเออ แฟรงก์เฟิร์ตอัมมัยน์ และคัสรูเออไปบาเซิล ขบวนบางเที่ยววิ่งต่อเข้าสวิตเซอร์แลนด์ (อินเทอร์ลาเคิน บริค คัวร์)
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 18 วิ่งด้วยความถี่ทุกสองชั่วโมงจาก Hamburg-Altona ผ่านเบอร์ลิน ฮัลเล และเออร์ฟวร์ทไปมิวนิก ระหว่างฮัมบูร์กกับเบอร์ลินเสริมกับสาย 23 ให้เกิดความถี่ทุกชั่วโมง
สถานที่
สถานีระดับภูมิภาคท่าอากาศยาน เปิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม 1972 เป็นสถานีท่าอากาศยานแห่งที่สองของเยอรมนี มีราง 3 รางใต้อาคารผู้โดยสาร 1 และมีผู้ขึ้น-ลง-เปลี่ยนเส้นทางกว่า 40,000 คนต่อวัน (2017)
สถานที่
สถานีท่าอากาศยานมิวนิกเริ่มใช้งานเมื่อวันที่ 7 มีนาคม 1992 เป็นสถานีอุโมงค์ใต้อาคารผู้โดยสาร ปลายทางของสาย S-Bahn S1 และ S8; สถานีระยะไกลยังไม่ได้สร้าง
สถานที่
สถานีท่าอากาศยานเบอร์ลิน-บรันเดินบวร์คเป็นสถานีอุโมงค์ใต้อาคารผู้โดยสาร BER โดยตรง เริ่มเดินรถเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2020 มีราง 6 รางสำหรับระยะไกล ระดับภูมิภาค และ S-Bahn
สถานที่
สถานียุงเฟิร์นชตีค มีชานชาลาแรกเปิดปี 1931 พร้อมสาย „KellJung“ เป็นสถานีอุโมงค์สามชั้นใต้ Binnenalster บริการโดย U1, U2, U4 และสาย City-S-Bahn S1–S3
สถานที่
สถานีอเล็กซานเดอร์พลัทซ์ เปิดปี 1882 เชื่อมการเดินรถระดับภูมิภาคและ S-Bahn บนทาง Stadtbahn เข้ากับสถานีรถไฟใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดของเบอร์ลิน ซึ่งสาย U2, U5 และ U8 ตัดผ่าน
สถานที่
สถานีกลางเดรสเดินแล้วเสร็จปี 1898 เป็นสถานีผ่านผสมปลายทางบนทางสูง (viaduct) มีราง 16 ราง ผู้โดยสารราว 64,500 คนต่อวัน; หอโถงกลางได้รับการบูรณะโดย Norman Foster ในปี 2006
สถานที่
สถานีระยะไกลท่าอากาศยาน เปิดเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 1999 เป็นสถานีท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดของเยอรมนี มีผู้โดยสารราว 23,000 คนต่อวัน มีราง 4 รางบนชานชาลาตามทิศทาง 2 ชาน ใต้อาคาร The Squaire
สถานที่
สถานีกลางฮันโนเฟอร์ เปิดปี 1843 (อาคารปัจจุบันปี 1879) มีรางชานชาลา 12 ราง ผู้โดยสารราว 280,000 คนต่อวัน รถวิ่ง 750 ขบวนต่อวัน เป็นสถานีแยกสำคัญและศูนย์กลางของ S-Bahn ฮันโนเฟอร์
สถานที่
สถานีกลางเนือร์นแบร์ค (เริ่มปี 1844 อาคารปัจจุบันปี 1906) มีรางชานชาลา 22 ราง เป็นสถานีผ่านที่มีรางมากที่สุดในยุโรป ผู้โดยสารราว 200,000 คนต่อวัน เป็นศูนย์กลางของ ICE, U-Bahn และ S-Bahn
สถานที่
สถานีกลางดึสเซิลดอร์ฟ เปิดปี 1891 เป็นสถานีผ่านมีรางชานชาลา 16 ราง ผู้โดยสารราว 270,000 คนต่อวัน (2017) และเป็นหนึ่งในสถานีระยะไกลสองแห่งของเมืองหลวงมลรัฐ
สถานที่
สถานีกลางโคโลญ เปิดปี 1859 ตั้งอยู่ติดมหาวิหารโคโลญ มีราง 11 ราง และมีผู้โดยสารราว 350,000 คนต่อวัน เป็นหนึ่งในสถานีที่คึกคักที่สุดของเยอรมนี
สถานที่
สถานีกลางฮัมบูร์ก เปิดในปี 1906 มีผู้โดยสารราว 550,000 คนต่อวัน (2018) เป็นสถานีระยะไกลที่มีผู้ใช้มากที่สุดของเยอรมนี และใหญ่เป็นอันดับสองของยุโรปรองจากสถานีเหนือปารีส
สถานที่
สถานีกลางเบอร์ลิน เปิดในปี 2006 ในฐานะสถานีแยกที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป เป็นศูนย์กลางรถไฟของเบอร์ลิน มีรางชานชาลา 14 รางบนสองระดับ และมีผู้โดยสารและผู้เยี่ยมชมราว 329,000 คนต่อวัน (2019)
องค์กร
DB Fernverkehr AG เป็นบริษัทลูกที่ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1999 ของ Deutsche Bahn AG ดูแลการรถไฟโดยสารระยะไกลด้วย ICE, IC และ EC/ECE
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 41 วิ่งด้วยความถี่ทุกชั่วโมงจากเซ็นผ่านโคโลญ แฟรงก์เฟิร์ตอัมมัยน์ วูว์ทสบวร์ค และเนือร์นแบร์คไปยังมิวนิก
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 43 วิ่งด้วยความถี่ทุกสองชั่วโมงจาก Hamburg-Altona ผ่านเบรเมิน ภูมิภาครูร์ โคโลญ สนามบินแฟรงก์เฟิร์ต มันไฮม์ และคัสรูเออไปบาเซิล ขบวนบางเที่ยววิ่งต่อไปซูริกหรือคัวร์
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 28 วิ่งด้วยความถี่ทุกสองชั่วโมงจาก Hamburg-Altona ผ่านเบอร์ลิน ไลพ์ซิช และเออร์ฟวร์ทไปมิวนิก เมื่อรวมกับสาย 18 จะเกิดความถี่ทุกชั่วโมงระหว่างฮัมบูร์กกับเนือร์นแบร์ค
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 29 วิ่งตั้งแต่การปรับตารางเวลาเดือนธันวาคม 2025 ด้วยความถี่ทุกชั่วโมงในฐานะขบวน Sprinter (ด่วนพิเศษ) ระหว่างเบอร์ลิน ฮัลเล เออร์ฟวร์ท เนือร์นแบร์ค และมิวนิก ด้วยเวลาเดินทางประมาณสี่ชั่วโมง
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 42 วิ่งด้วยความถี่ทุกสองชั่วโมงจาก Hamburg-Altona ผ่านเบรเมิน ภูมิภาครูร์ โคโลญ สนามบินแฟรงก์เฟิร์ต มันไฮม์ และชตุทท์การ์ทไปยังมิวนิก
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 25 วิ่งด้วยความถี่ทุกชั่วโมงจากฮัมบูร์กผ่านฮันโนเฟอร์ คัสเซิล-วิลเฮ็ล์มส์เฮอเออ ฟูลดา วูว์ทสบวร์ค และเนือร์นแบร์คไปมิวนิก ตั้งแต่ปี 2026 เดินรถด้วย ICE 4 เป็นส่วนใหญ่
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 10 เชื่อมเบอร์ลินด้วยความถี่ทุกชั่วโมงผ่านฮันโนเฟอร์ บีเลอเฟลด์ และภูมิภาครูร์ไปยังโคโลญ เมื่อรวมกับสาย 19 จะได้ความถี่ทุกชั่วโมงระหว่างเบอร์ลินกับโคโลญ
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 11 วิ่งด้วยความถี่ทุกสองชั่วโมงจากเบอร์ลินผ่านไลพ์ซิช เออร์ฟวร์ท ฟูลดา แฟรงก์เฟิร์ตอัมมัยน์ มันไฮม์ และชตุทท์การ์ทไปยังมิวนิก
แนวคิด
สาย ICE หมายเลข 4 เป็นสาย Sprinter (ด่วนพิเศษ) ของ DB Fernverkehr AG วิ่งวันละสี่เที่ยวต่อทิศทางเชื่อม Hamburg-Altona ผ่านฮัมบูร์กและฮันโนเฟอร์ไปยังแฟรงก์เฟิร์ตอัมมัยน์
แนวคิด
Transilien是SNCF Voyageurs的法兰西岛郊区列车品牌,共8条线路(H、J、K、L、N、P、R、U),日均客流约100万人次。
แนวคิด
TGV INOUI是SNCF Voyageurs的高速列车品牌,1981年随东南高速线开通,最高时速320公里,高速铁路网约2800公里。
แนวคิด
TER是SNCF Voyageurs的区域列车网络,自1997年铁路权力下放起由各大区与SNCF签约组织运营,是欧洲规模最大的区域铁路网。
แนวคิด
法兰西岛区域快铁(RER)由5条贯穿巴黎的快线(A至E)组成,由RATP与SNCF共同运营。
แนวคิด
โทไคโดชินคันเซ็นเปิดให้บริการในปี 1964 ในฐานะรถไฟความเร็วสูงสายแรกของโลก เชื่อมโตเกียวกับชินโอซากะ ระยะทาง 515.4 กม. มี 17 สถานี และความเร็วสูงสุด 285 กม./ชม.
แนวคิด
ซันโยชินคันเซ็นเชื่อมชินโอซากะกับฮากาตะ มีความยาวเส้นทาง 553.7 กม. และ 19 สถานี ความเร็วสูงสุดในการเดินรถ 300 กม./ชม. และมีรถไฟวิ่งต่อเนื่องกับโทไคโดชินคันเซ็น
แนวคิด
เส้นทางรถไฟวงแหวนของ JR West ในโอซากะ ระยะทาง 21.7 กม. มี 19 สถานี และเริ่มเดินรถเป็นวงแหวนในปี 1961
องค์กร
JR East ก่อตั้งในปี 1987 ระหว่างการแบ่งและแปรรูปการรถไฟแห่งชาติญี่ปุ่น เป็นบริษัทผู้โดยสารที่ให้บริการทางตะวันออกของญี่ปุ่น เครือข่ายมีความยาวประมาณ 7,200 กิโลเมตร ใหญ่ที่สุดในบรรดาบริษัท JR สำหรับผู้โดยสารทั้งหกแห่ง
สถานที่
สถานีรถไฟกลางเบรเมินมีอาคารที่สร้างระหว่างปี 1885–1889 เป็นชุมทางรถไฟสำคัญในเยอรมนีตะวันตกเฉียงเหนือ และมีรางชานชาลา 9 ราง แหล่งข้อมูลระบุผู้โดยสารและผู้มาเยือนราว 147,000 คนต่อวัน
องค์กร
องค์กร
องค์กร
องค์กร
องค์กร
แนวคิด
OUIGO是SNCF Voyageurs自2013年起运营的低价高速列车品牌,分为OUIGO Grande Vitesse与OUIGO Vitesse Classique两种产品。
แนวคิด