ยวี่เซิงซุ่นเต๋อ (ปลาดิบ)

ยวี่เซิงซุ่นเต๋อ เดิมเรียกว่า "ยวี่ไคว่" (ปลาแล่บาง) เป็นอาหารพื้นถิ่นของซุ่นเต๋อและเป็นมรดกของธรรมเนียมกินดิบของชาวหนานเยว่โบราณ ปราชญ์ชวีต้า-จุนในต้นราชวงศ์ชิงบันทึกใน《กว่างตงซินอวี่》ว่าชาวกวางตุ้งนิยมกินปลาดิบ และบรรยายชิ้นปลาว่า "เนื้อแดงลายขาว เบาพอให้ลมหายใจพัดขึ้นได้ บางราวปีกจักจั่น"^[1]

วิธีทำ

มักเลือกปลาเฉาก๊วย เลี้ยงในน้ำสะอาดหลายวันให้เนื้อแน่น เวลาฆ่าให้ผ่าที่ใต้คางและโคนหางเพื่อให้เลือดไหลออก แล้วแล่เนื้อเป็นชิ้นบางเรียงบนจาน ผู้กินจะคลุกปลากับน้ำมันถั่วลิสง เกลือ น้ำตาล กระเทียมฝาน ต้นหอม ถั่วลิสงคั่ว งา และใบมะนาวซอย คำว่า "โล่วหุย" ในภาษากวางตุ้งแปลว่าคลุกและยังหมายถึงเจริญรุ่งเรือง ในวงอาหารจึงกล่าวว่า "ยวี่เซิงโล่วหุย ฮวงเซิงสวยขี่"^[1][2]

^[1]: ShundePlus, «顺德鱼生的“前世今生”，原来有那么多故事！». ^[2]: รัฐบาลประชาชนเมืองจุนอาน อำเภอซุ่นเต๋อ, «鱼生».