สังกัดทางปกครอง
อำเภอโปหยางสังกัด ชั่งเหรา (นครระดับจังหวัด) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซี บนฝั่งตะวันออกของทะเลสาบโปหยาง[1][3]: ทิศเหนือติดอำเภอเพิงเจ๋อและอำเภอตงจื้อของมณฑลอานฮุย ทิศใต้ต่ออำเภออวี๋กานและอำเภอวั่นเหนียน ทิศตะวันออกเชื่อมกับเขตชางเจียงและอำเภอฝูเหลียงของจิ่งเต๋อเจิ้น รวมทั้งนครเล่อผิง ทิศตะวันตกมองเห็นอำเภอตูชาง[3]
ประวัติ
สมัยชุนชิวที่นี่เป็นนิคมฝานอี้ของรัฐฉู่[3][13] ยุคราชวงศ์ฉิน (221 ปีก่อน ค.ศ.) ตั้งอำเภอฝาน ฮั่นตะวันตกเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอฝานหยาง ฮั่นตะวันออกเปลี่ยนเป็นอำเภอโปหยาง ปีที่ 15 แห่งสมัยเจี้ยนอันของฮั่นตะวันออก (ค.ศ. 210) ตั้งมณฑลโปหยาง ปีที่ 9 แห่งสมัยไคหวงของสุย (ค.ศ. 589) ตั้งราวโจวและใช้ที่นี่เป็นที่ตั้งที่ว่าการ ปีที่ 2 แห่งสมัยหงอู่ของหมิง (ค.ศ. 1369) เปลี่ยนเป็นจังหวัดราวโจว[3] พฤษภาคม ค.ศ. 1957 เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอปอหยาง วันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 2003 กระทรวงกิจการพลเรือนอนุมัติให้กลับใช้ชื่ออำเภอโปหยาง[3][13]
ภูมิศาสตร์
พื้นที่ทั้งอำเภอประมาณ 4,215 ตารางกิโลเมตร (ตามเกณฑ์กิจการพลเรือนและสถิติเป็น 4,126.33 ตารางกิโลเมตร) ภูมิประเทศสูงทางตะวันออกเฉียงเหนือ ต่ำทางตะวันตกเฉียงใต้: ตอนเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือมีภูเขาและเนินเขามาก เขตทะเลสาบทางตะวันตกมีแขนงทะเลสาบและพื้นที่ชุ่มน้ำมาก ตอนกลาง-ใต้เป็นที่ราบทะเลสาบโปหยาง ในอำเภอมีทะเลสาบโปหยางและระบบแม่น้ำราว (แม่น้ำปอ)[3][2]
เขตการปกครองและประชากร
รัฐบาลประชาชนอำเภอตั้งอยู่ที่เมืองโปหยาง กำกับ 1 แขวง 14 เมือง และ 15 ตำบล รวมทั้งหน่วยระดับตำบลอีกสองแห่งคือสถานีวิทยาศาสตร์การเกษตรและเรือนจำราวโจว[3]:
- แขวง: แขวงราวโจว
- เมือง: เมืองโปหยาง, เมืองเซี่ยเจียทาน, เมืองฉือเหมินเจี๋ย, เมืองซื่อฉือหลี่เจี๋ย, เมืองโหยวดุนเจี๋ย, เมืองเทียนฝานเจี๋ย, เมืองจินพานหลิ่ง, เมืองเกาเจียหลิ่ง, เมืองหวงกัง, เมืองชวงกัง, เมืองกู่เซียนตู้, เมืองราวเฟิง, เมืองเล่อเฟิง, เมืองราวปู้
- ตำบล: ตำบลโหวเจียกัง, ตำบลเหลียนฮวาซาน, ตำบลเซียงสุ่ยทาน, ตำบลเจี่ยนเทียนเจี๋ย, ตำบลเจ๋อกัง, ตำบลยาชิวหู, ตำบลอินเป่าหู, ตำบลโหยวเฉิง, ตำบลจูหู, ตำบลไป๋ซาโจว, ตำบลทวนหลิน, ตำบลชางโจว, ตำบลซานเหมียวเฉียน, ตำบลเหลียนหู, ตำบลหลูเถียน
ปี ค.ศ. 2021 ประชากรตามทะเบียนบ้าน 1.5804 ล้านคน ประชากรประจำ 1.1747 ล้านคน[3]
ผลผลิต
ในอำเภอมีชื่อเสียงด้าน “สามสมบัติโปหยาง” ได้แก่ ปลาเงิน, เหลียวหาว และ ชุนปูลาว[7] ปลาเงินแถบจูหูมีรูปร่างคล้ายปิ่นหยก สีขาวโปร่งใส เป็นสัตว์น้ำดั้งเดิมของเขตทะเลสาบ[7] ชุนปูลาวเป็นผักกาดที่ปลูกโดยรอบทะเลสาบตะวันออกในตัวอำเภอ เมื่อออกนอกเมืองไม่กี่ลี้จะกลายเป็นผักกาดธรรมดา มักดองใส่สำรับ[6] โต่วชง ที่ผลิตในเมืองโหยวดุนเจี๋ยก็เป็นของขึ้นชื่อท้องถิ่นเช่นกัน[7] อำเภอยังผลิตชา ข้าวทะเลสาบโปหยาง และปลาน้ำจืดหลายชนิดของทะเลสาบโปหยาง[12]
อาหาร
ปี ค.ศ. 2021 การประกวดอาหารท่องเที่ยว “ลิ้มรสราวโจว” ครั้งแรกคัดเลือก “สิบอาหารขึ้นชื่อโปหยาง” และ “สิบของว่างขึ้นชื่อโปหยาง”[5] สิบอาหารได้แก่ ชุนปูลาวต้มปลาดุกเหลือง, เหลียวหาวผัดหมูเค็ม, ปลาสามสีหูเฉิง, หมูอบแป้งข้าวเหนือโปหยาง, ปลามะเดื่อดองน้ำเกลือ, หม้อหมูเค็มกับสุ่ยไช่, ปลาเงินผัดสามเส้น, กุ้งน้ำจืดโปหยาง, หัวปลาต้มโต่วชง และ ไก่คั่วถั่วดำหมัก สิบของว่างได้แก่ ขนมต้นหอมกรอบ, เส้นข้าวผัดโปหยาง, ซุปเลือดหมูข้น, เกี๊ยวข้าวเทียนฝานเจี๋ย, ปาท่องโก๋ห่อขนมข้าวเหนียวนึ่งมาฉือ, ขนมน้ำตาลขาว, ปลาดุกเหลืองต้มเส้น, ขนมปลิงทะเลชวงกัง, ขนมข้าวหมักน้ำข้าว และ ลูกกวาดไส้[5] อาหารที่ได้รับคัดเลือกต้องเด่นด้วยเอกลักษณ์ท้องถิ่นและรสแท้ของวัตถุดิบ วัตถุดิบหลักมาจากท้องถิ่น และสัดส่วนสัตว์น้ำจืดจากทะเลสาบโปหยางสูงเป็นพิเศษ[5]
ขนมต้นหอมกรอบ ได้รับการยกย่องเป็นของว่างขึ้นชื่อของจีนในปี ค.ศ. 2018 และเทคนิคการทำได้รับการบรรจุในบัญชีรายการตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมระดับนครชุดที่ 5 ของชั่งเหรา[7]
ประเพณีและมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
โปหยางมีสมญา “ถิ่นละครพื้นบ้านจีน” และ “ถิ่นวัฒนธรรมการย้ายถิ่นของจีน” เครื่องรักถอดพิมพ์, งิ้วราวเหอ และ อวี๋กู่โปหยาง เป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่เป็นตัวแทน[12]
งิ้วราวเหอ เรียกอีกอย่างว่าทำนองราวเหอ เป็นสำนักหนึ่งของงิ้วกาน และเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมระดับมณฑลเจียงซี[8] อวี๋กู่โปหยาง เป็นสาขาของเต้าชิงเจียงซี หลอมทำนองงิ้วราวเหอ เพลงพื้นบ้านโปหยาง และเพลงชาวประมงไว้ด้วยกัน[9] ประเพณีการผลิตประมงดั้งเดิมของทะเลสาบโปหยาง แบ่งเป็นสี่ประเภท คือ อวน เบ็ด คันกั้นและไซ (ฝัวเฉวียน) และวิธีเบ็ดเตล็ด รวมทั้งประเพณีเปิดท่าจับปลา ห้ามท่า สร้างเรือ ลงน้ำ ฤดูปลา และกิจกรรมวันเทศกาล[9]
เทคนิคลงรักของ เครื่องรักถอดพิมพ์ โปหยางได้รับการบรรจุในบัญชีมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมระดับชาติชุดที่ 3 ในปี ค.ศ. 2011[11] ชิ้นงานมีชื่อว่าเบา ทนทาน และเงางามสงบ ถูกกล่าวคู่กับเครื่องเคลือบจิ่งเต๋อเจิ้นและคลอซอนเนของปักกิ่งว่าเป็น “สามสมบัติงานช่างดั้งเดิมของจีน”[8]
วาเซี่ยปา ในตำบลเหลียนหูเป็นที่ชุมนุมผู้อพยพสมัยหมิง–ชิงในขบวนการ “เจียงซีเติมหูกว่าง” มีคำกล่าวว่า “เหนือมีต้นฮวยใหญ่ชานซี ใต้มีวาเซี่ยปาเจียงซี” ที่ตัวอำเภอมีพิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมผู้อพยพวาเซี่ยปา[12]
วัดจางหวังสร้างในปีที่ 3 แห่งสมัยจื้อเต๋อของถัง (ค.ศ. 758) งานวัด ทางประวัติศาสตร์เรียกว่าไซเสินฮุ่ย จัดในวันที่ 23 เดือน 11 ตามปฏิทินจันทรคติทุกปี ยาวนานสามวัน วันที่ 8 เดือนอ้ายมีการแห่จางหวัง (จางซุน) และแม่หลิวออกเยี่ยมญาติ[10]
วัฒนธรรม
โปหยางโบราณเรียกว่าสถานที่ “เรือเกวียนไปมาได้จากสี่ทิศ” เมืองโปหยางเป็นเมืองโบราณทางประวัติศาสตร์ มีโบราณสถานเช่นศาลขงจื๊อของจังหวัดราวโจว และเจดีย์วัดหย่งฝู เมืองโบราณราวโจว ทางเหนือของตัวอำเภอเป็นย่านท่องเที่ยววัฒนธรรมกาน–ปอที่สร้างขึ้นในยุคปัจจุบัน และ โรงแรมโปหยางหูเฉิงเยว่ลู่ ตั้งอยู่ในนั้น[3][4]